Strefa ruchu i strefa zamieszkania to specyficzne obszary, na których obowiązują przepisy mające odpowiednio dyscyplinować kierowców. Czym się różnią? Co powinieneś o nich wiedzieć?

Strefa ruchu i strefa zamieszkania – przepisy

Oba rodzaje stref zostały krótko opisane w Prawie o ruchu drogowym w art. 2. Jak czytamy w przepisach:

Strefa zamieszkania to obszar obejmujący drogi publiczne lub inne drogi, na którym obowiązują szczególne zasady ruchu drogowego, a wjazd i wyjazd oznaczone są odpowiednimi znakami drogowymi.

Strefa ruchu jest opisania równie ogólnie: obszar obejmujący co najmniej jedną drogę wewnętrzną, na który wjazdy i wyjazdy oznaczone są odpowiednimi znakami.

Znak D-40: strefa zamieszkania

Zacznijmy od strefy zamieszkania. Wjazd do niej jest oznaczony znakiem D-40 („znak drogowy strefa zamieszkania”), wyjazd zaś tablicą D-41 („koniec strefy zamieszkania”). Zazwyczaj tego typu obszary są wyznaczane na terenie osiedli. Powód jest prosty: strefa zamieszkania ma chronić pieszych.

Przede wszystkim piesi mogą poruszać się całą szerokością drogi i mają pierwszeństwo przed pojazdami. Nie mają obowiązku, jak poza strefą, korzystać z chodników czy pobocza. W strefie zamieszkania trzeba zachować szczególną ostrożność, ponieważ na jej terenie mogą poruszać się bez opieki nawet dzieci, które nie ukończyły 7. roku życia.

Znak D-41: koniec strefy zamieszkania

Prędkość w strefie zamieszkania

Kierowcy w strefie zamieszkania mogą parkować pojazdy jedynie w wyznaczonych miejscach. Nie mogą przekraczać prędkości 20 km/h. Często jest to zresztą niemożliwe, ponieważ w takich strefach zwykle występują progi zwalniające. Kierujący muszą też pamiętać, że wyjeżdżając z tego specyficznego obszaru na normalną drogę, włączają się do ruchu i muszą ustąpić pierwszeństwa innym pojazdom.

Znak D-52: strefa ruchu

Jedną z wątpliwości, jakie mogą mieć kierowcy w związku z parkowaniem w strefie zamieszkania są zasady korzystania z chodników. Częstym problemem jest brak odpowiedniej ilości miejsca dla pojazdów. Czy w takim przypadku kierowca może np. zaparkować auto na chodniku, ale pozostawiając miejsce dla przechodniów? Nie – parkowanie jest dozwolone wyłącznie w miejscach do tego przeznaczonych, oznaczonych znakami poziomymi lub pionowymi. Parkując na chodniku, naruszasz art. 49 ust. 2 pkt 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 17.10.2018 r. poz. 1990 z późn. zm.), zgodnie z którym w strefach zamieszkania można parkować wyłącznie w miejscach do tego przeznaczonych. Nieprzestrzeganie tego przepisu grozi otrzymaniem mandatu w wysokości 100 zł i 1 punktu karnego. 

O ile w strefie zamieszkania obowiązują specyficzne przepisy ruchu drogowego, o tyle w strefie ruchu trzeba przestrzegać zasad ogólnych. Wjazd do tego obszaru jest oznaczony znakiem D-52 („strefa ruchu”), a wyjazd D-53 („koniec strefy ruchu”).

Jaki jest powód wprowadzenia na danym terenie przepisów obowiązujących na zwykłych drogach? Otóż strefa ruchu została pomyślana głównie jako ułatwienie dla właścicieli i zarządców dróg wewnętrznych. Znaki D-52 często są stawiane na wjazdach na osiedla czy parkingi przy centrach handlowych.

Dzięki temu, że dany teren został zmieniony w strefę ruchu, kierowcy są zobowiązani do przestrzegania przepisów, a nie traktowania obszaru tak, jakby była to „ziemia niczyja”.

Znak D-53: koniec strefy ruchu

Innymi słowy, nie wolno im przekraczać prędkości (jeśli strefa jest na terenie zabudowanym, to obowiązuje w niej ograniczenie do 50 km/h). Nie mogą też stawiać samochodów w miejscach niedozwolonych, np. przeznaczonych dla niepełnosprawnych. Muszą też pamiętać o zwracaniu uwagi na pierwszeństwo przejazdu. Często w strefach ruchu obowiązuje tzw. reguła prawej ręki, mówiąca o tym, że należy ustępować pojazdom nadjeżdżającym z prawej strony.

Poza tym w strefie ruchu może bez przeszkód i pozwoleń interweniować policja oraz straż miejska. O ile w strefie zamieszkania piesi są uprzywilejowani, o tyle w strefie ruchu muszą przestrzegać przepisów obowiązujących na zwykłych drogach, np. korzystać z chodników i przejść.

Droga wewnętrzna

Kolejną strefą, w której nie zawsze obowiązują ogólne zasady ruchu drogowego jest droga wewnętrzna. Nie jest to droga publiczna, co wynika z art. 1 Kodeksu drogowego, a przed wjazdem na nią stawia się znak D-46. Na drogach wewnętrznych nie obowiązują ogólne zasady ruchu drogowego, poruszając się po nich należy jednak przestrzegać kilku reguł. Po pierwsze, trzeba stosować się do znajdujących się tam znaków drogowych. Po drugie, należy zwracać uwagę na sygnalizatory świetlne i dźwiękowe. Po trzecie, nie można prowadzić pojazdu pod wpływem alkoholu ani powodować zagrożenia. W praktyce jednak trudno obecnie znaleźć drogę wewnętrzną, która nie jest strefą ruchu. Zdarza się również, że nad znakiem droga wewnętrzna znajduje się znak strefa zamieszkania. Powinieneś zapamiętać przede wszystkim to, jak oznaczane są poszczególne strefy i wiedzieć, jak należy się  zachowywać w określonych miejscach.

Pamiętaj, że bez względu na to, w jakich strefach jeździsz autem, powinieneś mieć ubezpieczenie OC pojazdu. Dzięki temu, jeśli spowodujesz szkodę, towarzystwo ubezpieczeniowe weźmie na siebie odpowiedzialność i wypłaci odszkodowanie poszkodowanym. 

Czy zwróciliście uwagę, jak inni kierowcy zachowują się w omawianych strefach? Uważacie, że ustanawianie stref zamieszkania i ruchu poprawia bezpieczeństwo?